EBRULİ ŞİİRLER

Ebru'ya...

en huysuz cinlerin şapkasında duran dünya tadıdır gülümsemen peri adıdır sevişmen dokunduğunu bir kül kedisi mutluluğa çeviren bir masaldır sarılman ister prens olayım ister keloğlan, mutluyum yeter ki sen ol her masalın sonunda gökten başıma düşen
	bakınca anlıyorum gözlerine ancak bir aşkla başlayabiliyor insan, yeniden kendine
Bir ilkokul bahçesinin kenarında duruyorsun. Sen! Yeni başlangıçların, Okumayı sökmemiş bir sevincin, Ve kurdelesiz bir gülüşün Annesisin.
	çok ama çok özledim seni aşk değilse bu maviler ne üstümden dökülen?
bak bu senin toprağındır bir meyve bahçesinin başlangıcı gibi duran gülümsemen ve bir başak tarlasının rüzgarı olan elin. zamansızlık düşü gibi duran saçların ah! buğulu bir banyo sessizliğinde açan saçların... bak bu senin toprağındır dolaştıkça elim yüzünde elimin coğrafyası hep Akdeniz olur yunusların Akdenizi senin Akdenizin mavinin Akdenizi bak bu senin toprağındır bana çay getirirken ayaklarında açan bir hamsi kadar neşeli yeşil Karadeniz coğrafyası. Ayaklarını öpünce yüzünden geçen bir taka, biliyorum o zaman aşık olmuştum sana bak bu senin toprağındır öptüğüm alnında bir elma bahçesi kabuğunu soymadan dinlediğim sesin kırmızı zaman ah! En taze kırmızı zaman bak bu senin toprağındır bu şair bu şiir bu Akdeniz sanki gülüşüne kafiye olmakmış kaderimiz. yanağındaki gamzede bir sincap saklanır, muzip sincabın telaşı tüm serveti sadece bir fındık tanesi. Benden başka kimse bilmez ki fındığın içinde dünyanın en güzel mavisi... bak bu senin toprağındır arı sesi, başak bilgeliği, Karadeniz yeşili, çikolata görmüş çocuk sevinci Ve ebruli zaman... ah! tek dileğim var tanrımdan geriye hep sen kal aşktan ve zamandan
	Bir ırmağın ters oluşu gibi bir şey Seni beklemek Denizlerden dağlara Hep dağlara... Sonra kapı açılır sen gelirsin Ve sessizce yuvarlanır İçimde binlerce ufak misket. Seninle bir mevsim başlar hep yazbahar, yazbahar... bir çocuğun adını koymak gibi bir şey seni sevmek, binlerce kuş havalanır gülümsemenle, dünya cebime girer ve kulağına fısıldarım adını "seni seviyorum kendimden öte senden önce... "
Ebru Su üstünde renkler Kalbin üstünde öpücük Elimin üstünde sevinç İkimizin üstünde güneş Suyun rengi Kalbin öpücüğü Elimin sevinci Güneşin ikimizi Ebruli zaman
	Güneş geliyordu arkandan Isınmak için gölgende Bal damlamış gözüne Belki bundandır çiçekli gülümsemen
alnında bir elma bahçesi elmanın rengi elmanın sevinci bakışında bir güneş tacı güneşin beyazı güneşin adı elinde bir okyanus okyanusun kızı okyanusun mavisi bir elma güneş oldu güneş okyanusa düştü
	your face falls upon my dreams a shinning hope comes with eyes its own I know now with my hands, eyes and heart man can only start himself again with love which paints his dreams with marbling colors a new time falls upon an old world. oh! marbling woman you the one in the world with two color; desperate black, hopeful white. you the one; marbling time...
Nasıl anlatsam ki seni? Bin kelimeye sığmazsın Bir kelimede gülümsersin "Aşkdır" adın inan bin aşka sığmazsın
	Bilmezsin, Beyaz bir bulutun gençliğidir Gerdanının beyazlığı, Öptükçe seni, Delikanlı bir bulut geçer gerdanından, İşte o zaman, Göğüslerinin anne adından anımsarım Tüm aşkların sütdişi adını.. Şükürler olsun Tanrıma bahtiyarım! Görebildim sonunda Tüm bir yaşamdan payıma düşeni, kızarmış ekmek üstünde portakal reçeli yanında demli gülümsemen az şekerli... daha başka ne bekleyebilir ki bir beyaz bulut yaşamdan? bazen soruyorum huysuz cinlere Mutlu muyum? Seviyor muyum onu? Annem olur mu? diye Birden bir çizgi olur alnında bütün sorular, Sonra dalgın bir sokak adı: "Aşk çıkmazı" Ah! Sen melek kadın cennetin yeryüzündeki adı... Elinle cevaplarsın bütün soruları. Dalgın bir mutlulukla Şekeri uzatırsın kahvaltıda...
(Ölüm Allah'ın emri hasret olmasaydı) Adını koymayınca günlerin başına İnan günler gülümsemiyor Elin dokunmayınca bebeklerin şapkasına Her yer yetim oluyor ve hatta Kudüs bile... Bütün periler masallardan istifa ediyor Saat 12'den önce ve sonra. Melekleri sorarsan Küsmüşler Tanrıya. Kapımı çalan ışık yok Belki bu yüzden Güneşte uğramıyor eve Isınmak için ebruli gölgende. Seninle konuşmayınca Bütün sokakların, caddelerin ve başkentlerin ismi aynı oluyor ve hatta ülkelerin bile. Çocuklar isim bulmaca oynamıyor haritalarda Çünkü parmağını nereye koysan "yalnızlık". Belki de bu yüzden, Adını silince adımın yanından Aynaların önü de bir arkası da. Bir kış serçesi ürkekliğinde Elin dokunmayınca yüzüme İçimdeki kış inan hiç bitmiyor... Bi tanem! Yok, yok vallahi bu hasret değil Sensizlik mevsiminde hasret bile yeşermiyor.
	Bir papatyalı yolun başında Uğurluyorum seni Yolun açık olsun bi tanem Önünde bilge çocuk kahkahaları Yanı başında sarhoş çiğdemler Sarı şeker baharlar Ah! Hep yazbaharlar... Son bir kez el salla ve sonra yürü git. Sakın bakma ardına eteğine şiirler takılsa da. Tanrıyı ve seni en çok kim sevdi ? Bir şeytan bir de gümüş işlemeli tespih. Bilemezsin... Hiç kimse bilemez Ne huysuz cinler ne de neşeli periler Sen benim tek kıblemdin. Kendime başlarken biten Ve kendime biterken başlayan Sevincimdin... Sen! Benim her şeyimdin. Ben! ipi kopmuş bir tespih Toplasan bile çölden Artık tekrar dizemezsin ki...
Scherzo bir deli bahar açıyor bir ağacın en alt dalında elini uzatıyorsun çiçekler gülümsüyor "işte çiçekler mucize" diyorsun ve yeniden aşık oluyorum sana işte bir mucize daha... bir deli bahar geldi şehre çiçekler dallarda gülümsüyor çıplaklığından mutlu bir şehvetle senin ellerinde binlerce mucize Musa'nın ikiye ayırdığı sadece bir nehir ah! Bir bilsen O bile kıskanır seni Oysa sen, sadece bir gülüşünle toparlarsın Parçalanmış bir şairi
	Hep aradım evde seni bugün Belki gülüşün düşmüştür diye Koltuğun minderlerini kaldırdım. Çekmecede saçının Çin işi adını buldum. Saçın,. Akıllı bir ipek böceğinin Telaşlı ilkokul ödevi. Mutfakta ayakta duruşun kalmış “Teflon tava tahta kaşıkla karıştırılır” diyen tembihin Öylece duruyordu ocağın üstünde. Görünce gülümsedim... Yastığın üstünde yüzünün izini öptüm Yüzün ki, Hep bir mutluluk haritası gibi duran Yumuşak anne sesi... Banyo aynasında buğulu bir akis vardı Baktım öylece sessiz “sensiz” kendime Ve elimle silince kendi yüzümü Gülümsemen dökülüverdi elime, O zaman anladım, Camı ayna yapan “SIR”rı Duvarlardan usulca topladım sesini, Ah! O sesin ki Unuttuğum adımın başkenti... Her şeyi toparladım sana dair Bir ben, dağınık ev hali. Biliyor musun? En kötü tutsaklık “kendinde olmakmış” Çünkü kendimin hangi haline gitsem İçimde hep sen, Ev bahane...
Öyle sevmiştik ki seni Öyle çok sevmiştik ki Pencerenin camı yüzünün aksine aşıktı şaşkın yağmurlara anlatır durur hala seni Deliler gibi anımsıyor sırtının şehvetli kavisini Otururken arkana koyduğun kırmızı minder. Ah nasıl sarılırdı sana O öksüz kahverengi battaniye Öyle sevmiştik ki seni Öyle çok sevmiştik ki Buzdolabının kapağı Ayakta duruşundan alırdı Neşeli yeknesak sesini En çok evin kapısı özledi Çünkü ilk gören oydu elişi gülümsemeni En iyi banyonun aynası anımsıyor seni Ezberlemiş geçmişi Bir parça ruj, biraz rimel ve sen Şimdi aynanın önünde bir adam kör oluyor kendi ışığında Bir ışık gelirdi eve seninle Artık ışık yok öksüzlüğünde Öyle sevmiştik ki seni Öyle çok sevmiştik ki... Ben artık kafiyesiz bir evde yaşıyorum seni.
	- SON - Bir kadın vardı İki kişilik bir sandalda Sonsuz mavinin ortasında Bir ceviz kabuğu. Herkesi kendine inandıran Ebruli masal sevinci. İki adam vardı mavinin içinde Kadın ikisini de sevmişti Ama sandal iki kişilikti Birini aldı sandala Diğeri yunus gülümsemesi olup yitip gitti Bir kadın vardı İki kişilik bir sandalda Hayat bu... Bir adam vardı Bir adam yoktu...