bir simyacı düşüdür bakışların bir papatya serinliği veren dokundugu her öksüz gölgeye                   tül perdelerin bile uyuduğu o yaz öğle sonlarında bakışların akar gizemli dağ göllerinin bağrından okyanusların sessizliğine   ah o gözlerin, pası altına çeviren o ışıltılı gözlerin
	Eksik değilsin Ekmekten, tuzdan ve sudan Ekmek kadar kutsal Tuz kadar hakkı olan Su gibi bereketli Gülüşündür imler Ekmeksin, tuzsun ve su Eksiktir her doğan gün Eksiktir ekmeksiz, tuzsuz ve susuz Eksiktir kapıyı açmadığın her gün Kapı aralığında yarım gövden Ve tastamam bir gülümsemen Ekmek, tuz ve su kadar kutsal Ben ki tur dağında Musa Sen ki öpüp alnıma koyduğum...
Ayakta duruşun Kapının hemen yanında Göğe yükselen fıskiyeler tadında Yok inan kıskanmıyorum kapı kolunu Ama bilirim mutludur ellerinin sıcaklığında Ve şu oturduğum koltuk Sincaplı sırtından almış neşesini   Karar tanrısı gelip okşar saçını Zayıflamaya karar verirsin Ya da bir dil öğrenmeye Ve sonra aylak bir omuz silkme   Ve sanki Uyuya kalmış bir çocuğun terlemesi gibi, “bir şey sorabilir miyim?” derken Yüzüne yerleşen o utangaç soru işareti
	tenin ki beyazın içinde beyaz o gölgesiz dokunuş hiç bir zaman eksik degil ışığından   sen ki ilkbaharın tersinden açan papatya düz kıvrımlı bir ovada dağ özlemi yaz başı şehveti kış serinliği
gerdanında başlardı teninin unutkanlığı omuz başında hatırlardın o ilk öpüşün utangaç tadını sırtından akardı tüm arzular sincaplar tavşanlar saklı o sonsuz öpüş iki kürek kemiğin ortası
	Kahverengi açardı gögüslerin Beyaz bir şahitliğin içinde Bir bardaktan dökülen şarap gibi Kırmızılaşıyor içtikçe
Sevmezsin kenarı tırtıklı zamanları Ve eğik duran tabloları Az eksiksin kendinden Belki de bu yüzden çokça gülümsemen   yolda yürürken dağılan ellerin çocuksu halinin dalgın hali dokunur yabancılara ve usulca dokunur hayata   saçların ki sanki Kemeraltında bir dükkanın saçağı güneş kısalır gölgeler uzar annenin sesi gelir mutfaktan bir kedi miyavlar ve kahve sohbetinde babanın bitmeyen askerlik anıları   bir vakitler sevişirken kapadığın gözlerin ruhunun en aydınlık kapısı   ah meleğim! işte kutsal hayattır bu beyaz etegin gibi sonsuza uzanan	Sen ki Eski zamanın yeni düşü   Patiskaların rengi mi? Yoksa çeyizlik düşler mi? Hangisi denk düşer gülüşüne sonsuza uzanan bir etegin ve halhalı eksik bir ayak bileğin   bilir misin? Koltuğa yayılıp gidişini Sevecenlikle elini koyduğun göbeğini ve o tenin, sanki bir mermerin terlemesi
	Tarifi en kolay cennetsin sen Sokağın başı kadar yakın Postacıların ezberinde bir gülüş Beyaz zarfların üstünde bir adres, En yakın cennet Kocaman göğüslü bir kadın İçinde bir kız çocuğu
Tek dileğim budur Inanmadığım tanrımdan Bir su verenin olsun susuz zamanlarında Bir başına dalıp gitme kendine Bir çokluğun olsun kendinden öte “anne” desinler sana Ben ki hep sana gebe   Bir gün bir düğün davetiyesi ile geliver Ve bir kırmızı kuşak Senin o sonsuz beyaz hayalinde     Beni düşünme, merak etme Ben ki inanmadığı tanrının en çok sevdiği adam bundandır azabım bundan
	Bir bulut duruyor üstünde hep Kimseler görmüyor İnan sen bile. Sevdalıdır sana bilirim Ama kıskanmam Çünkü sevdalı bulutun gölgesi gülüşünün yaz akşamı serinliği
Çicek mi? Yoksa gögüslerin mi bağrında açan Ya şu gülümsemenin çocukluğuna ne demeli Yeni kesilmiş çimenler gibi kokan
	Ak akça kara gün için gülüşün Kırk haramilerin aşkıydın Kırkı da üzgün aşktan Binbir gece anlatmıştım ben seni Ve o unutulmaz öpüşün Bin ikinci gecede Hep sakındım gögüslerinden Kanatmasın diye tenimi O Gül dikeni O sonsuz yapraklı gülün dikeni
Muhakkak bir balık adı öğrenelim Ege denizinde ikamet edelim Ve çocuk ismi bulalım Çincede Milyarların içinde bir tane Ve muhakkak çiceklerin isimlerini ezberleyelim en az dört renkli bir bilmece ve unutma usulca gözünü kapa omzunu öptüğümde
	ben dümdüz bir yoldan geldim sana eğrisiz bir şarkı vardı dudaklarımda ve dümdüz bakıyorum gözlerine çünkü eksik değilsin kendinden eksik değilim kendimden ve hep şimdiki zamanda konuşuyoruz çünkü kutsadık tüm bir geçmişi eğreltisiz bir gelecekten
kısa kalmış dün gibi duruyor bakışların gün ışığının ikindisinde, gerdanından başlıyor buhurlar ve omuz başında bitiyor zaman sonra hepsini topluyor gülümsemen adı şefkatli anne olan
	Beyaz kolsuz elbisenin 40 yıl borcu vardır sana bir acı kahve içmiş gibi kardeşlik etmiş saçlarına
Dalgın bir yaz akşamıydı Bilmiyorum papatyalar isimlerini biliyorlar mıydı? Inan belirsizdi Denizin bir çocukluğu olduğu Üç adımda geçiverilir gibiydi okyanus Ama üçüncü adımı atacak kimseler yoktu Okul duvarları kadar neşeliydi akşam Ve beklerdi zil sesini Sanki çığlıklar gibi çocuk adımları Mutluydum elbette Adımı unutacak kadar Sonra da bir rüzgar esti Çocukluğum geldi dizimin dibine Okyanusu anlat dedi o sarı saçlı çocuk Ve sol avucunda bir saklı okyanus
	Ah bitanem Sevdiğin kediler gibi ol dokuz canlı ol dokuz kat arşın üstünde   günlerce gelinlik ara bir yorgunluğun bu olsun tüm bir hayatın içinde   tek bir leke kalsın üstünde gelip geçen zamanın içinde bir tek babanın gözyaşı bir gümüş makasla kesilmiş kırmızı kurdela üstünde   bir yerde tesadüfen karşılaşalım bir elin elimde bir elin çocuğunun elinde hanımlı beyli konuşalım sanki hayatı anlatır gibi ve eksik olmasın o gülümsemen o ki hiç dinmeyen martı fırtınası   geceleri gördüğüm en uzak yıldızdın sen kol mesafesinde erişelemeyen