Saçların dökülüyordu zamana Çünkü omuzlarından başlıyordu ya tüm saatler Saçlarının uysalca bittiği yerde   Gülüşünden sonra geliyordu geçmiş Dudağının kıvrımına tutunmuş ilk çocukluk Sevinçle el sallarken bir kırmızı balona   Gözlerinden sonra mıydı umut? Yoksa parmaklarının uysallığından önce mi? Usulca aşkın ilk takvim yaprağını kopartan Sesinin gölgesi mi?   Söylesene gülden gelen kadın Hangi mevsime uçuyorlar bakışlarından geçen o masmavi kuşlar? kim öncesinde her şeyin kim kapatıyor usulca zamanı?
	Güldengelen'in tarifi gözlerin:                                                               gözlerin bir kuyudur                                içinden bir su çıkar                                ipi olmayan bir kovayla                                suyun rengi mavi                                suyun gölgesi bakışın   saçların:                                saçların büyük bir dildir                                her bir teli bir harftir                                söylediği sadece bir şarkıdır                                senin bile bilmediğin omuzların:                                bir ışık parlar omuz başlarından                                tam ucunda                                adının çiçeklendiği bir bayırdır orası                                parlar ama                                ne gecenin ışığıyla                                ne de güneşle                                sadece gülüşünle                                öp ve parmağını koy omuz başına                                dokunduğun gülüşündür gülüşün:                                okuldan kaçmış bir çocuğun neşesidir                                kırlara dağılmış bir mutluluk                                geride hiç bir şey yok                                hafiflikten başka yürüyüşün:                                  yürüyüşünde çiçekler ürperir                                bastığın her toprak tohum olur                                papatyaları fışkırtan                                oturuşun sakin bir törendir                                bacaklarından başlayan                                belinde biten bir dokunuş dansın:                                  rüzgarla sallanan bir ipek eşarp olursun                                dans etmeye başlayınca                                vücudun düşer gibi olur cennete                                sonra bir müzikle havalanır eteklerin                                ve sonra sessizliğin                                sert bir adım atarsın                                toprağı delen                                yerden ışıklar fışkırır                                sonra sarılırsın tutkuyla                                gül dikeniyle kanatılmış ten tadında                                hüzün vardır                                ama gözler kapalı tutkuyla aşkın:                                eritirsin kendini ve beni                                bende kendini                                kendini bende                                sonra durur zaman                                bir gövde çıkar ortaya                                elleri senin                                ayakları benim                                gözlerini kapatıp bir adamı tarif edersin                                adam kalbinden çıkar                                göğüs kemiklerini kırarak                                anne olursun                                sonra şairi öpersin                                küçük bir kızsın tutkun:                                öpüşürken gözlerini kapatırsın                               çünkü korkarsın sonsuzunda kaybolmaktan                                öpersin ısırarak                                sonra gözlerini açarsın                                karşında tastamam sen tenin:                                Kaf dağındaki elmadır tenin                                dokunan kendini alır                                usulca açılır o zaman                                parmak ucuyla karıştırılmış gonca gibi                                yaprak, yaprak açılır tenin                                dokununca bir başka ten şehvetin:                                ılık bir nehir akar içinden                                sakin ve hatta utangaç                                boynundan başlar                                göğüslerinin arasında köpüklenir                                sonra karnına gelince coşar                                ve yaprakların arkasında                                bir tapınak kapısında                                şarkılı bir şelale ateşin:                                  tırnak uçların alev alır önce                                sonra dudakların                                kırmızı gezer teninde                                göğüs uçların yanar koyuluğunda                                daha koyusunu arar ateş                                senin bittiğin yerde                                kopkoyu bir bordodur                                kadınlığın huzurun:                                bir pazar kahvaltısının sakinliğidir içindeki huzur                                ekmek kızarır                                reçel dökülür                                sonra bulutlar gelir sana                                bakarsın beyazlığına                                adı olmayan zamandır huzur hüznün:                                zaman giyinir sıkıca                                en koyu siyah haline                                parmakları bile görünmez                                o gri sessizlikte                                zaman durur                                zaman rengini kaybedince yaşamın:                                bilmez ipek kim dokudu onu                                zaman başlayınca mı doğdu                                yoksa saatler durunca mı ölecek?                                güldür o                                dokununca yaratan                                o sonsuz zamanı anıların:                                bir genç kız vardı                                tam orada                                çimenlerin üstünde                                neşeyle bakıyor gökyüzüne                                bir olgun kadın bakıyor ona                                kızın adı                                anılar                                bakan kadın                                kızın büyük adı Acıların:                                kaybettiğini fark etmektir acı                                bir kadın yürür yolda tek başına                                düşürmüş ipek eşarbını                                çok geride                                o taşlı yolun başladığı yerde Sızın:                                kan damlar yarandan                                elini bastırırsın                                kan olur elin                                akar anılarından Ölümün:                                bir son mudur ölüm? yaşam mı biter son nefesle                                yoksa nefesler mi tükenir                                ölümün başladığı yerde.                                kadın ürperir                                tenine dokunan sadece toprak                                üşür                                sarılır usulca kendine
Ellerin bir usul erguvani zamandır Bileklerinden açan bir çiçek Adını telaşlı bir serçe yağmurundan almıştır Sesi gelir bulutların topak beyazından Kokusu suyun koyu mavi gölgesi   Ellerin açar zaman doğru Tırnaklarının erguvani sessizliği Bir çiçektir: zamanın en güzel kız kardeşi
	Güldengelen’e   sonsuzluk göz kırpar ya bakışından usulca fısıldar kulağına “pembe-mavi ilk doğum, al beni çocuksu ellerine...” bir becerikli mavi gülümser dudaklarından o hiç gidilmemiş kapısız cennete   sen gelmeden önce gri basmıştı tüm bir şehri çaresiz belediye, utanç dolu kaldırımlar tüm kapıları kapalı bir cehennem utanıyordu besbelli kendi hüznünden   ama adımı yazdın ya kırlangıç ellerinle o gözü kapalı sessizliğe, birden bir şarkı geldi dudaklarıma “cennetin bir kapısı yok giremez kimse buraya kapamadan tüm kapıları kendi üstüne   Adını koyamadıkça şehvetle sayıyorum tüm bir tenini ellerin bir, omuz başların iki, alnının başkenti üç, ve yorulunca saymaktan tenini ucu pembe göğüslerin sonsuzdu...
Biliyor musun neden gül yaprakları ile dokunuyorum ilkbahar tenine? Çünkü korkar şairin; Gri bulut olmasın yazbahar gözlerinde O gonca gülüşüne, Düşmesin Yağmurun gölgesi bile
	Öyle seviniyorum ki seni görünce Kar yağıyor şehre, okul tatil oluyor.   elin saçlarımda gezinince tüm takvim yapraklarının arkasında bebek isimleri ya pembe oluyor ya da mavi sonra senin dediğin gibi tek, tek kopartıyorum tüm takvim yapraklarını bulmak için zamanın bittiği o gizemli anı   biliyorsun mavi bir güldür gülümsemen içine muzip bir okyanus saklanmış o gonca gülden gelen.   ve kokun gelir gülüşünün ardı sıra ah! O gül kokusu okyanustan derin bebek mavisinden bile derin.
dört adı var göğüslerinin akılda kalan çocuk bahçesi unutulmuş bir bulut  keskin elmas ucu  bir kahverengi sonsuzluk rengini sesinde bulan ve yaşam tekrar başlar göğüslerinin uçlarından
	Bizim adımız... bir kırlangıcın gölgesi bir serçenin sesine karışmış bizim rengimizdir erguvani benden koyu senden açık bir ben var "bizde" kendimden bile ötede saklı bir gülün içinde bir bana gülümser serçe sesini karışmış kırlangıç gölgesinde...