Bekle papatya Bir çay demleyip geleyim Sarı zaman başlamadan Ne olur ölmeyeyim   Bekle papatya Daha çok var bahara Elinin bittiği yere kadar say Parmakların olmasa da   Bekle papatya Önce bir gökkuşağı getireyim Üç renk olsun içinde Ama mavi en üstte   Bekle papatya Önce baharlar gelsin elime Sonra açarsın sen İstediğin yerde
	Bir sonsuzluğun vardı Adı: rüzgar kaçağı saçların İki kere yağmur Üç kere güneş   Bir ses açılıverirdi Papatya göbeğinden sarı Bir kere bahar Dört kere erguvan   Parmakların dökülürdü sıcak yaza doğru (serçelerin uslu adı) kıyıda kumla oynayan çocuk misali dört kere anne beş kere çilekli dondurma   bir kahkahayı muştulardı sözlerin serin bir çınar gölgesinde demli çay kıvamında iki kere umut bir kere aşk   “mavi hüzünlü bir renktir” diyor tüm yalnızlar oysa bir bilseler seni üç kere gökkuşağı üç kere koyu mavi
Bir kırmızı kazağın kolundan Dökülmüş elin Beş parmağın zamanı. Ve Beş parmağın neşeli dağınıklığı Ucunda toparlıyor bütün anılarını. Ah, biliyorum, Kimse inanmaz buna ama Kırmızı tırnaklar adsızlığı Yavaşça okşuyor Gururlu bir papatya tarlasını
	Sen, Papatya tarihinin baş yazıcısı Sarı, beyaz ülkenin aklında tek kalan Bir avuç rüzgar Ve taç yapraklar. Bak tüm bir zamanın özeti Yere dökülen yapraklar Yaşıyor, yaşamıyor, yaşıyor... Hepsi aklımın zamanından.
Kahkahasının arkasına saklanmış Bir peri. Takılır kalır zaman Gülüşlerinin sevincine.   Nedir gülüşünün sonsuzluğu ey peri? Bir okyanusun çocukluğunu andıran sevincin Koyu mudur deniz kızı mavisinden?   Bak gülüyorsun okyanusa Oynuyorsunuz kardeş kardeş Önüm sevinç Arkam mavi Sağım gelecek Solum düş Sobe!   Çocuksun sen papatya Adı hep çocuk kalacak gülüşünle Öptüğün zaman Dokunduğun okyanus.
	Bak camdaki yağmur damlasında Boğulup gittin yine! Bilirim içinde vakitsiz bir sonbahar Ah! O uçurumların en derini Düştün sen yine kendine
Kelebekler anımsar mı Gökkuşağının adını? Yoksa uçup giderler mi? Arıların tutsak olduğu Güneşin bal rengi saçlarına. Nerden gelir adının ilk harfi? Kelebek hafızası Yoksa arı sevdası mı? Adın nedir ey okyanus diyorum? Küçük bir el, bir papatya kopartıyor O yemyeşil uçurumdan.
	mutfakta bir kadın kahvaltı hazırlıyor benim için çay yapmış tomurcuklu. Kokusu öpüyor duvarları ve yalnızlıklar dökülüyor yerlere geçen mayıs badanacının kazıyamadığı.   Açıyorum gözlerimi usulca Ekmek pişiyor fırında Buğday tarlası olmuş ev, Sarı başak muziplik.   “aman yakma ekmekleri” diyorum kadına “daha portakal reçeli süreceğiz tüm bir yaşama”   kutup yıldızı kahkahası geliyor kuzeyin en kuzeyinden.   Radyoyu açıyor kadın sezen aksu serçeliği kanatlarında   Bir bardak çay getiriyor “aman dikkat et dökülmesin papatyalar ellerinin sessizliğinden”   Gülüyor kadın, “iki şeker koydum senin sevdiğin gibi”   Elimde bir bardak çay, Karıştırıyorum anıları Sapı yüzün işlemeli bir papatyayla.   Usulca eriyorum bende Güneyin en güneyinden Bir ebruli pazar kahvaltısında Mevsimleri sayıyorum bir bir ...İlkbahar,sonbahar, ve sonra yalnızlığın tersten yazılışı   Duvarlarda bir kurşuni kendim bitmeyen bir sonbahar misafir odasında Biliyorum daha çok var bahara, papatyalar adlarını bilmiyorlar daha   7/10/2003 16:14
gelip gelecek mi zaman ellerinin bilgeliğinden?   biliyorum henüz vakti değil küçük kız bahsetmek için zamandan ve ölümden. Zaten durmaz ki gülüşünde Ve hiç yakışmaz gözlerine acının keskin usturası.   Kayboldu mu kedin? Bebeğin yemek yemiyor mu? Yoksa öpmüyor mu Allah baba alnından Sen rüyalarına sarılmadan?   Korkma gülüşün tutacak seni Zaman akıp giderken, Ellerinin papatya bilgeliğinden.
	Herkes kendinden sever seni sadece annendir senden sever seni