yüzün düşüyor aklıma, bir yaz akşamı önümü kesen muzip yasemin kokuları, öpüşlerin alnımda dudaklarımda, hani denizden çıkıp sabun kokulu bir havluya sarılırsın ya, ve yakamozlar dökülür saçlarından, denizcilerin sonsuz mavi sevdası, tenine bulaşır ve kokun gelir uzaklardan yorgun bir deve kervanı, mavi ipekler taşır rüyalarına sensiz kayıp bir türkü ruhum, ve beni çağırıyor denizin dibine düşen saklı düşler... seni özlüyorum mavi olsun adın aşktan koyu düşlerden açık...
	kendinden yorulmuş bir gecenin içinde gidiyoruz... sevdam, yorgun bir çırağın derin uykusunda saklı bir düş gibi, şoför küfrediyor hüznüne, "bıyıklarımız büyüdükçe gülüşlerimiz kısaldı be abi" diyor... seni özledim, özlemin bir çırağın tek renkli uykusunda şoförün hüznünde. Oysa çok değil daha bir yüzyıl evvel alnındaki ışığı öpmüştüm bir çocuk iki eli ile gökyüzünü tutup bağırdı "kar yağıyor, kar yağıyor" oysa senin kirpiklerindi üstümüze düşen çırak indi rüya bitti şoför gitti bıyık kesildi. ama özlemin bitmedi biliyor musun? sen ilkyaz yağmurusun üç renkli gökkuşağı açtıran
bir gün vapurda öpüşelim adalara giderken bir yaz vakti sabahtan… martılardan utanma hele denizden ve de bulutlardan asla! bir gün vapurda öpüşelim rüzgar uçururken saçlarını ağzında acıbadem tadı çocuğumuz olursa adı “deniz” olsun bir gün vapurda öpüşelim adalara giderken ve senin yanında yaşlanayım...
	bakışların ruhumu karıştırır, bulduğu mavi misketler bir de badem ağaçları çiçeğinden yorgun... öpüşlerin anıları karıştırır, bulduğu bir delikanlı ağaç dibinde ağlar bir kadın için, dokunuşların geleceği karıştırır benden sana senden bana... içimde yeşil bir yerin var; deniz fenerisin sevinci gösteren.. adın mavi aşk...
ayrılık bir nokta mıdır? uzun sevdaların sonunda, yoksa kitabı kapamak mı sessizce daha büyümeden? geldiğin gibi bir deli rüzgarla git ama bil ki dalgalar yüreğimde, yüreğimi yakıp giden mavi dalgalar seni alıp giden köpüksüz dalgalar. bir tanem beni geleceğine göm ve yürü git, eteklerinde erken büyümenin acısı... her kutsal taşta yazılıdır yedi yıl bereketin sonunda yedi yıl hüzün ve hiç bir aşk tam yaşanmamıştır gözyaşı ile kutsanmadan
	aşk elinden tutar ve sen anlamazsın yaşam nerde başlar? nerde biter kardelen çiçekleri? aşk ’dır bu dersin göğsüne yaslanmış bir genç kız bir serçe ürkekliğinde nefes alır
sesin gümüşi bir aynadan yansır billur bir ırmak kıvamında. bakışların derin uçurumlarda açmış nazlı bir çiçek.. sessizce salınır her bir hüzün rüzgarında... bana "umut nedir?"  diye sorma… sadece sıkıca  elimi tut...
	bakışların bazen gri bir kış bulutu güneş gizlenmiştir hüznünün arkasına ve sanki bir adım var trenin kalkmasına ve de ayrılığa... bazen türküler donanır karayı görmüş bir gemi coşkusunda geçmişin gölge düşürür geleceğinin ışığına.
günler geçiyor şiir azalıyor. şiir azaldıkça yüzün kayboluyor, misketlerimi atıyorum hiçliğin bağrına anlamsızlık gri bir bulut senin mavini boğuyor son misketimi atıyorum son şiirimi okudum artık sen yoksun....
	Nerden geliyor bu portakal çiçeği kokusu? bu denizin tuzu? bu mavi, bu dokunuş, bu öpüş nereden geliyoruz? nereye gidiyoruz ? diye sor- mu- yo- rum, sadece seni seviyorum…
Dökülür parmaklarından eski bir hüznün mavileri. geçmiş, geleceğin aynasında hüzünlü bir gülüş ve bir ışık akar geçmişten geleceğe, zaman derim sadece, ve boşluk her zaman bir anlama gebe.
	dudaklarımda kafiyelenen tenine yazılmış şiir, sadece ateş, tuz ve mavi düşler. neler var sesinde? çıplak omuz başlarında anımsanan cocukluk, baharın çağla ağaçları ve  mavinin çiceklendiği utangaç göğüslerin